Główny / Osteochondroza

Wystające dyski kręgosłupa lędźwiowego: co to jest, diagnostyka, leczenie i operacje kręgosłupa

Osteochondroza

Osteochondroza kręgosłupa jest głównym prowokatorem rozwoju zmian zwyrodnieniowo-dystroficznych w krążkach międzykręgowych lędźwiowych z tworzeniem przepukliny. Na podstawie zaawansowanej osteochondrozy krążek kręgosłupa lędźwiowego (LB) zaczyna tracić wodę, odczuwać deficyt cennych składników odżywczych, w wyniku czego stopniowo się deformuje. Początkowym stopniem takiej deformacji jest wypukłość.

Jednak pomimo wciąż niewielkich zmian w krążku międzykręgowym L, wczesne stadium (stan przed przepukliną) jest raczej bolesne dla wielu pacjentów. Ból może stać się żywy i długotrwały, co utrudnia leczenie zachowawcze, w tym stosowanie leków przeciwbólowych. W tym początkowym okresie, wraz z silnym zespołem bólowym, często dochodzi do poważnych zaburzeń biomechaniki dolnego odcinka kręgosłupa..

Wybrzuszenie dysku i nacisk na korzeń nerwu.

Tak, wiele osób z małymi wypustkami dysku może również odczuwać prawdziwy ból fizyczny, czasami nawet bardziej niż niektórzy pacjenci z dużymi prawdziwymi przepuklinami. Kwestia operacji jest nie mniej istotna dla osób, u których zdiagnozowano wysunięcie krążka lędźwiowego. Dlatego scharakteryzujemy tę diagnozę, porozmawiamy o metodach leczenia, w szczególności o możliwościach współczesnej neurochirurgii w przypadku wypukłości lokalizacji lędźwiowej..

Co to jest wypukłość dysku

Wypukłość jest powikłaniem ostatniego stadium osteochondrozy, które charakteryzuje się niewielkim wybrzuszeniem konturu krążka międzykręgowego poza fizjologiczne granice bez pęknięcia pierścienia włóknistego. Aby lepiej zrozumieć, o co toczy się gra, zapoznaj się z poniższymi informacjami, które obejmują informacje na temat struktury i funkcji dysków lędźwiowych..

    Okolica lędźwiowa składa się z 5 (rzadko 6) dużych kręgów. W przestrzeniach między każdą parą sąsiednich kręgów znajdują się elastyczne wkładki włóknisto-chrzęstne, w medycynie nazywane krążkami międzykręgowymi. W formie alfanumerycznej każdy segment zawierający dysk jest reprezentowany przez następujące nazwy: L1-L2, L2-L3, L3-L4, L4-L5.

Zdrowy i dotknięty osteochondrozą kręgosłup w TK.

Powstawaniu wypukłości lędźwiowej towarzyszy przerzedzenie, rozwarstwienie, mikropęknięcia włókien wewnętrznych warstw pierścienia włóknistego w określonym obszarze. Jądro przesuwa się w ten obszar największego przerzedzenia, wywierając na niego nacisk, co prowadzi do wybrzuszenia krążka w kanale kręgowym. Jednocześnie integralność zewnętrznych struktur pierścienia pozostaje nienaruszona na etapie wypukłości. Jest to początkowy etap powstawania przepukliny, ale jeszcze nie sama przepuklina, chociaż określa się ją jako etap 1 przepukliny międzykręgowej.

Etapy, rodzaje wypukłości dysku w dolnej części pleców

Istnieje klasyfikacja wypukłości lędźwiowych według etapów rozwoju, co pozwala określić nasilenie procesu klinicznego.

  1. Pierwszy stopień (lekki) charakteryzuje się najmniejszym, ledwo zauważalnym wysunięciem dysku, którego nie każdy specjalista jest w stanie wykryć, nawet przy skanowaniu MRI. Wymiary - 0,1-1 mm.
  2. Drugi etap (umiarkowany) - wybrzuszenie wzrasta, ułatwiając diagnozę za pomocą specjalnych narzędzi obrazowych. Wielkość występu w etapie 2 - 1-3 mm.
  3. Trzeci etap (ciężki) - na tym etapie przemieszczenie jest już dość duże, wyraźnie uwidocznione poza konturami kręgów. Badanie instrumentalne wykazało uformowanie 3-6 mm, ale nadal bez śladów pęknięcia zewnętrznej części pierścienia włóknistego.

Ostatni etap (3 łyżki.) Graniczy z wytłaczaniem. Z tego wynika, że ​​w każdej chwili na tle silnego ugięcia masy miazgowej kruchy włóknisty pierścień może nie wytrzymać i ostatecznie pęknąć. Wtedy część jądra czołgnie się przez utworzoną dziurę, co oznacza, że ​​pojawi się przepuklina w prawdziwym tego słowa znaczeniu z medycznego punktu widzenia. Nie wychodzimy jednak poza tematykę artykułu, wróćmy do wypukłości lędźwiowej. Rozważmy pokrótce jego odmiany w zależności od kierunku, położenia powstałego wybrzuszenia.

RóżnorodnośćCharakterystyka
GrzbietowyWystaje z kręgów do tyłu, w kierunku przeciwnym do kanału kręgowego. Ta forma jest rzadka i klinicznie najspokojniejsza.
BocznyWystaje z prawej lub lewej strony kręgu, w projekcji otworu otworowego. Typ powszechny. Często w kontakcie z wyrostkami nerwowymi wychodzącymi z otworu międzykręgowego.
MedianaWypadnięcie „patrzy” ściśle na środek kanału kręgowego, gdzie skupia się wiązka nerwowa rdzenia kręgowego - ogon koński. Najgorsza lokalizacja.
OkólnikJednolita lub nierówna wada na całym obwodzie krążka. To kolejna niebezpieczna forma, jest też najczęściej (80%).

Ból i objawy wypukłości

Wypukłości lędźwiowe na początkowym i środkowym etapie są często bezobjawowe lub łagodne. Z reguły w kręgosłupie lędźwiowym zespół bólowy i ograniczenie ruchomości zaczynają przeszkadzać z początkiem i progresją stadium 3, gdy wybrzuszona część dysku osiągnie 3 mm lub więcej. Pierwszą oznaką niefortunnej deformacji jest ból pleców, któremu towarzyszy sztywność kręgosłupa w dolnej części. Następnie przedstawiamy pełną listę klasycznych objawów protruzji lędźwiowej i lędźwiowo-krzyżowej oraz wskazujemy ich specyfikę..

  • Zespół bólu. Pojawienie się bólu wskazuje na udział nerwów rdzeniowych w patogenezie. Z wypukłością ma głównie zmienny, tępy, obolały charakter. Oczywiście nie bez wyjątków. Bolesne odczucia mogą również pojawić się w postaci pieczenia lub napadowego lumbago, być dość upartym. Bolesne zjawiska często nasilają się przy próbie zmiany postawy, podczas wysiłku fizycznego, w tym czasie lub po zajęciu długiej monotonnej pozycji (na przykład podczas długiego siedzenia). Możliwe napromienianie bólu jednej z kończyn dolnych, bardziej nieprzyjemny dyskomfort występuje w mięśniu uda, łydki.
  • Blok mobilności. Spadek potencjału motorycznego określa się w dolnej części pleców. Pacjent skarży się na trudności przy próbie pochylenia ciała do przodu / do tyłu, obrócenia ciała na bok. Wielu osobom przy wykonywaniu jednego lub drugiego rodzaju ruchu dolnej części pleców zapobiega powstanie lub narastanie bólu. Czasami problematyczne jest również przejście ze stanu spokojnego do aktywnego właśnie ze względu na napięcie, sztywność na poziomie zmiany.
  • Zaburzenia wrażliwości. Ten typ zaburzenia jest przez klinicystów naukowo nazywany parestezją. Charakteryzują się nienaturalnymi odczuciami w obszarze problemowym w postaci mrowienia, drętwienia, pełzania. Warto zwrócić uwagę, że zaburzenia czucia mogą dotyczyć skóry, mięśni dolnej części pleców i / lub nóg, okolicy krocza i ud. U wielu nóg zaczynają być odczuwane w okolicy palców, stóp i tylnej części podudzia. Po zwiększonej aktywności ruchowej parestezje często ustępują samoistnie.
  • Naruszenie napięcia mięśniowego. Zjawisko to charakteryzuje się przede wszystkim osłabieniem, szybkim zmęczeniem aparatu mięśniowego nóg. Z tyłu, w momencie zaostrzenia wypukłości, mięśnie, wręcz przeciwnie, częściej są w stanie hipertoniczności, skurczu. Wraz z przebiegiem choroby, jeśli nie ma odpowiedniego leczenia, oba opisane stany są obarczone grubym zanikiem mięśni, aż do niemożności stabilnego stania i poruszania się.
  • Dysfunkcja narządów miednicy. Patologiczne nieprawidłowości funkcji pęcherza, jelit, narządów rodnych są wyjątkowo niezadowalającym powikłaniem zaniedbanego stanu wypukłości, wskazującego na zespół ogona końskiego. Główne objawy to nietrzymanie moczu, kał, impotencja, problemy z poczęciem i urodzeniem płodu. Taki zespół jest silnym argumentem za pilnym powołaniem operacji, ponieważ przedwczesna pomoc grozi nie tylko nieodwracalnością patologii, ale także paraliżem osoby. Na szczęście zespół ogona końskiego występuje stosunkowo rzadko w fazie protruzji..

Nasilenie bólu i innych objawów neurologicznych, kombinacja i liczba objawów zależą przede wszystkim od lokalizacji, objętości ogniska, stopnia zapalenia i obrzęku tkanek nerwowych wokół krążka.

Metody ankietowe

Podczas pierwszej wizyty neurolog przeprowadza wstępne badanie pacjenta, obejmujące zebranie pełnego wywiadu oraz specjalne badania oceniające stan neurologiczny pacjenta. Wykwalifikowany specjalista będzie w stanie podejrzewać wysunięcie krążka lędźwiowego na podstawie wstępnego monitorowania problemu. Podkreślamy, że bez diagnostyki instrumentalnej nie można tylko podejrzewać, akceptować i przepisywać leczenie. Podobne objawy i oznaki deficytu neurologicznego są typowe dla wielu patologii OUN..

W celu potwierdzenia lub odrzucenia tej diagnozy neurolog kieruje pacjenta na badania tego oddziału za pomocą rezonansu magnetycznego. Można również zastosować promieniowanie rentgenowskie, ale tylko jako wstępne badanie MRI, ponieważ jest ono całkowicie pozbawione możliwości wizualizacji tkanek miękkich. A tkanki miękkie to sam dysk, formacje nerwowe i naczyniowe, rdzeń kręgowy, struktury mięśniowo-więzadłowe.

Występ na MRI.

W temacie „diagnostyki” należy poinformować pacjentów, że bardzo ważne jest wykonanie wywiadu, badań neurologicznych i radiografii. Tak, są to metody pomocnicze, ale pozwalają specjalistom:

  • poznać naturę, siłę, czas pojawienia się, częstotliwość powtarzania się uciążliwych dolegliwości, zanim dana osoba trafi do placówki medycznej;
  • ocenić siłę mięśni, koordynację, potencjał wsparcia motorycznego i ujawnić związek nasilenia bólu z tym lub innym ruchem;
  • zrozumieć, jaki był poziom danych fizycznych pacjenta przed wystąpieniem choroby i kim się w tej chwili stał;
  • rozpoznawać zaburzenia postawy, mierzyć zakres ruchu kręgosłupa we wszystkich fizjologicznych kierunkach;
  • dokładnie zbadaj odruchy, wrażliwość dotykową;
  • określenie obecności, wielkości, liczby osteofitów w badanym obszarze wyrostka zębodołowego, przemieszczenia kręgów względem siebie, wielkości przestrzeni międzykręgowej, gęstości kości;
  • studiować historię chorób człowieka, styl życia, sferę zawodową, rejestrować wagę i wzrost, uwzględniać wiek, który jak wszystko inne odgrywa ważną rolę w określaniu etiologii chorób zwyrodnieniowych kręgosłupa i określaniu taktyk terapeutycznych.

Proces zwichnięcia jądra miażdżystego, metamorfozy w tkankach pierścienia włóknistego, dokładność lokalizacji i kierunku wysunięcia, uszczypnięcie nerwu i stan rdzenia kręgowego można określić wyłącznie na obrazach MR.

MRI pozwala zebrać wyczerpujące informacje z najdrobniejszymi szczegółami o stanie wszystkich dysków i innych elementów konstrukcyjnych na każdym z poziomów oprogramowania. Na podstawie przekrojowych obrazów MRI badanego przekroju w płaszczyźnie strzałkowej określa się nawet najmniejsze wypukłości, które są mniejsze niż 2 mm. Po zatwierdzeniu diagnozy przez lekarza przepisywane jest odpowiednie leczenie w konkretnym przypadku, które będzie skuteczne..

Metody leczenia i ich skuteczność

Przy wypukłościach odcinka lędźwiowego kręgosłupa zaleca się leczenie zachowawcze i chirurgiczne. W niektórych przypadkach konserwatywne podejście pomaga jakościowo radzić sobie z zaostrzeniami i nawrotami patologii. Główny cel taktyki nieinwazyjnej:

  • zatrzymać ból i stany zapalne, stworzyć sprzyjające warunki dla korzeni nerwowych;
  • poprawić krążenie krwi, metabolizm, dostarczanie pokarmu do osłabionego obszaru;
  • zapobiegają postępowi niszczenia krążka i zapewniają zapobieganie nawrotom objawów wypukłości;
  • zwiększyć mobilność dotkniętego obszaru;
  • zapobiegają rozwojowi zaniku mięśni (plecy, kończyny dolne);
  • aby maksymalnie zapobiec przekształceniu wypukłości w prawdziwą przepuklinę (niestety w praktyce prędzej czy później taki wynik choroby występuje zwykle u większości pacjentów).

Aby leczenie zachowawcze naprawdę przyniosło korzyści, musi kompleksowo i kompetentnie uwzględniać wszystkie kryteria podstawowej patologii, chorób współistniejących i indywidualnych cech ciała pacjenta. Dlatego idealnie jest zaplanować to tylko przez wysoce kompetentnego lekarza obserwującego pacjenta. Co zatem obejmuje podstawowe spektrum leczenia nieinwazyjnego i czy jego metody są skuteczne??

  1. Stosowanie leków - wpływ leków na chorobę. Wśród stosowanych leków są: niesteroidowe leki przeciwzapalne (jeśli to konieczne w ostrej fazie) - Ketorol, Ibuprofen, Diklofenak; stymulatory metabolizmu i regeneracji tkanki chrzęstnej - Chondromix, Rumolon; witaminy i suplementy diety na bazie witamin z grupy B i wapnia. Wszystkie leki działają objawowo i profilaktycznie. Przy niewielkich wypukłościach chondroprotektory i preparaty mineralno-witaminowe w połączeniu z pozostałymi obowiązkowymi taktykami leczenia nadal działają doskonale, nie pozwalając na rozproszenie destrukcyjnej patogenezy. W pojedynczych przypadkach dysk można całkowicie przywrócić, jeśli zostanie zdeformowany o nie więcej niż 1 mm. Formacje większe niż 1 mm z tymi lekami są tylko powstrzymywane przed progresją, ale nie we wszystkich i nie zawsze. Leki przeciwbólowe z dowolnej grupy nie mają wpływu na zmniejszenie objętości wypukłości, mogą jedynie „ugasić” bolesne objawy.
  2. Fizjoterapia jest wiodącym rodzajem leczenia zachowawczego pacjenta. Taktyka obejmuje codzienne stosowanie umiarkowanie delikatnych, ale skutecznych technik treningu fizycznego. Terapia ruchowa odciąża obszar patologiczny od nadmiernego stresu, miejscowo i ogólnie zwiększa wytrzymałość i plastyczność układu mięśniowo-szkieletowego, działa tonizująco, poprawia syntezę głównych metabolitów dysku. Dodatkowo dzięki odpowiedniej gimnastyce prostuje się kręgi i stawy, zwiększając tym samym przestrzeń międzykręgową i uwalniając korzenie nerwowe z zacisku. Udowodniono skuteczność metody terapii ruchowej. Oczywiście całkowite wyleczenie nie nastąpi, taka jest natura patologii, ale całkiem możliwe jest kontrolowanie występu. Wartość zajęć zostanie jednak przekreślona przy nieuprawnionym korzystaniu z ćwiczeń, których zalecenia pacjent otrzymał nie od pierwszej osoby (własnego specjalisty), ale od osób drugich (znajomych, konsultantów z tematycznych stron internetowych itp.).
  3. Zabiegi fizjoterapeutyczne - stabilizacja samopoczucia przy optymalnie dobranym zestawie zabiegów fizjoterapeutycznych. Wybór fizjoterapii może składać się z kilku zabiegów w jednym programie leczenia i regeneracji. Na przykład od elektroforezy, leczenia falą uderzeniową, terapii laserowej, magnetoterapii, balneoterapii i terapii błotnej itp. Fizjoterapia może znacznie poprawić samopoczucie pacjenta, doprowadzić do długotrwałego zahamowania dalszego rozwoju patologii. Jego skuteczność jest szczególnie widoczna w łagodnych i umiarkowanych wypukłościach, nie powikłanych deficytami neurologicznymi. Niestety, zmiana lędźwiowo-krzyżowa tej postaci nie może ustąpić i zostać trwale usunięta.
  4. Zabiegi masażu są zabiegami pomocniczymi z zastosowaniem specjalnych nieurazowych technik masażu. Masaż miejscowy stymuluje drenaż limfy, krążenie krwi, procesy metaboliczne. Dzięki jego działaniu korygowane jest napięcie mięśniowe, refleks i wrażliwość, poprawia się aktywność ruchowa oraz siła podporowa odcinków lędźwiowo-krzyżowych. Poziom skuteczności jest podobny do fizjoterapii. Masaż przy niektórych typach przemieszczeń może być całkowicie przeciwwskazany. Dlatego nie wolno kontaktować się z nim bez zgody lekarza prowadzącego. Jeśli lekarz wyrazi zgodę na taką opiekę medyczną z Twoją diagnozą, powinna ona odbyć się wyłącznie w placówce medycznej z najlepszym masażystą o wąskim profilu. W przeciwnym razie istnieje ryzyko poważnych konsekwencji. A to jest niestabilność kręgosłupa, wzrost stopnia wypadania dysku, krytyczne naruszenie i śmierć nerwów, rozwój wypadania na innych poziomach itp..

Metody fizjoterapii, terapii ruchowej, masażu mogą być wdrażane w praktyce tylko przy braku objawów stanu zapalnego i bólu, czyli bez nawrotów. Początkowo, w fazie ostrej, pacjent jest leczony lekami, zakładając ortopedyczny aparat ortopedyczny i zapewniając maksymalne rozluźnienie dolnej części pleców. Dopiero po całkowitym stłumieniu ostrej fazy stosuje się metody dźwiękowe.

Doświadczenie kliniczne pokazuje, że 5-10% pacjentów z wypukłościami wymaga leczenia chirurgicznego. Z reguły stosuje się małoinwazyjne technologie nakłuć neurochirurgii z profilu nukleoplastyki. Więcej o wskazaniach, cechach i skuteczności małoinwazyjnych zabiegów.

Operacja wystawania

Przypomnijmy, że wypukłość jest początkową formą przepukliny, gdy zachowana jest anatomiczna integralność zewnętrznej sfery pierścienia włóknistego, dzięki czemu jądro miażdżyste nadal znajduje się w krążku. Tylko taki obraz choroby pozwala na zastosowanie metody nakłuwania plastiku dysku z oprogramowaniem. Zaleca się zalecenie nukleoplastyki osobie z wysunięciem okolicy lędźwiowej / lędźwiowo-krzyżowej tylko w następujących okolicznościach:

  • nieskuteczność leczenia niechirurgicznego przez 3-6 tygodni;
  • częste zaostrzenia bolesnych objawów;
  • dysfunkcja nerwów zwoju końskiego;
  • przewlekły zespół odruchowy i korzeniowy;
  • szybko postępująca dynamika rozwoju wypukłości.

Nukleoplastyka nakłuciowa ma na celu zmniejszenie ciśnienia wewnątrz krążka międzykręgowego, co sprzyja powrotowi tego ostatniego do jego normalnej postaci. Efekt zmniejszenia ciśnienia śródskórnego i cofnięcia odkształcenia zapewnia bezpośrednie działanie na jądro (w celu jego częściowego zniszczenia) przez pewien czynnik fizyczny:

  • zimna plazma (plastik zimnej plazmy);
  • laser (waporyzacja laserowa);
  • fale elektromagnetyczne (ablacja częstotliwością radiową);
  • strumień ciśnieniowy płynu izotonicznego (przestarzała taktyka, hydroplastiki).

W istocie wszystkie metody „pracy” wpływu są przeprowadzane na tej samej zasadzie. Pod względem skuteczności są również w przybliżeniu równe - prawdopodobieństwo sukcesu procedur wynosi około 80%. Dostęp do krążka międzykręgowego odbywa się od strony pleców przezskórnie (poprzez nakłucie). Znieczulenie stosuje się głównie miejscowo, jednak w niektórych sytuacjach nie wyklucza się znieczulenia ogólnego lub zewnątrzoponowego. Zabieg przeprowadza się na czczo, przed pacjentem umieszcza się oczyszczającą lewatywę. Zabieg wykonywany jest na oddziale neurochirurgii małoinwazyjnej wyposażonym w śródoperacyjny aparat RTG. Sesja trwa 15-30 minut. Rozważ wszystkie etapy nukleoplastyki.

  1. Pacjent umieszcza się na stole operacyjnym. Klasyczna pozycja jest na boku, podczas gdy nogi są schowane w brzuchu.
  2. Skóra kręgosłupa lędźwiowego jest szeroko leczona środkami antyseptycznymi. Wykonuje się znieczulenie.
  3. Pod kontrolą RTG w bezpiecznej przestrzeni chirurg wykonuje nakłucie (2-5 mm) z wprowadzeniem igły nakłuwającej do krążka w wymaganej odległości. Zwykle do środka rdzenia.
  4. W pracującej kaniuli igły instalowana jest elektroda, przez którą będzie dostarczany „środek niszczący” galaretowatej substancji.
  5. Za pomocą ruchów obrotowo-translacyjnych elektrody, emitujących na przykład impulsy laserowe lub przepływ plazmy niskotemperaturowej, element galaretowaty w dysku jest częściowo odparowywany.
  6. Wytworzona denukleacja zapewnia odwrotną retrakcję masy miazgi przemieszczonej do obwodu pierścienia podczas choroby. Przywraca się konfigurację krążka lędźwiowego, eliminuje szczypanie korzenia nerwu.
  7. Pod koniec operacji usuwa się cienkie narzędzia robocze, na nakłucie nakłada się plaster antyseptyczny. Zwykle taka malutka rana nie wymaga szwów..

Podczas zabiegu.

Jeśli wypukłość nie zostanie potwierdzona MRI, ale zdiagnozowane zostanie pęknięcie włóknistej części wyściółki międzykręgowej, znaczenie nukleoplastyki jest całkowicie zniweczone. Operacją z wyboru w przypadku już uformowanych przepuklin lędźwiowych jest mikrodiscektomia lub endoskopia.

Osobno warto zwrócić uwagę na fakt, że pacjenci w podeszłym wieku (po 50-55 roku życia) nie przechodzą operacji nakłucia krążków lędźwiowych. Eksperci tłumaczą to faktem, że z powodu starzenia się krążki międzykręgowe w odcinku lędźwiowym są w tym wieku zbyt odwodnione. Fakt ten świadczy o niezdolności niedopuszczalnie odwodnionego pierścienia włóknistego do retrakcji w strefie wypukłości przy stosowaniu któregokolwiek z rodzajów nukleoplastyki. A w konsekwencji nieskuteczność takich zabiegów u starszych odbiorców pacjentów.

Powrót do zdrowia po operacji

Po małoinwazyjnej prostej sesji pacjent jest aktywowany po 2-3 godzinach. Większość z nich zoperowała zauważalną poprawę w ciągu pierwszych godzin po małoinwazyjnej operacji. Być może natychmiast po aktywacji będzie mógł samodzielnie wrócić do domu. Aby jednak uniknąć powikłań pooperacyjnych, których nie wyklucza się po operacji przezskórnej (najdelikatniejszej), zaleca się:

  • terapia antybiotykowa (przeciw infekcjom i ropieniu);
  • przyjmowanie leków naczyniowych (przeciw zakrzepicy kończyn, chorobie zakrzepowo-zatorowej);
  • spokojny reżim fizyczny, szczególnie delikatna dolna część pleców w okresie rekonwalescencji;
  • specjalne ćwiczenia fizjoterapeutyczne dla dobrego przywrócenia operacyjności operowanego oddziału, wzmacniające mięśnie, zapobiegające nawrotom;
  • noszenie gorsetu podtrzymującego podczas rehabilitacji;
  • zakaz podnoszenia ciężarów, dożywotnie odrzucenie ciężkich sportów.

Łącznie zajęcia rehabilitacyjne trwają 2 miesiące. Ale to nie znaczy, że przez te 2 miesiące dana osoba będzie miała ograniczony dostęp do chodzenia, odwiedzania domu, prac domowych itp. Nie, przy skutecznej interwencji pacjenci nawet idą do pracy przez 3-5 dni. Jednak nieprzestrzeganie określonych schematów rehabilitacyjnych i przez całe życie, o których lekarz dokładnie informuje przy wypisie, wiąże się z dużym ryzykiem powikłań pooperacyjnych. Pierwszą z nich jest szybka odnowa i bardziej progresywny przebieg wypukłości.

Występ krążka międzykręgowego: objawy, rozpoznanie, leczenie i zapobieganie

Czy znasz termin „wypukłość”? Nie zdziwimy się, jeśli usłyszysz to po raz pierwszy. Nie zalecamy jednak radowania się z wyprzedzeniem: wypukłość, podobnie jak wiele chorób kręgosłupa, często objawia się w momencie, gdy choroba osiągnęła już poważny etap rozwoju. Dodatkowo bardzo łatwo jest go pomylić z innymi, mniej groźnymi zaburzeniami układu kręgosłupa. Co więc oznacza wysunięcie kręgosłupa, jak go rozpoznać, od czego zacząć leczenie i jak uniknąć nieodwracalnych konsekwencji? Porozmawiajmy o tym w tym artykule..

Zadowolony

Występowanie krążków międzykręgowych jest jedną ze zmian zwyrodnieniowych, które występują na pewnym etapie osteochondrozy. Nieleczona może łatwo przekształcić się w przepuklinę, zapalenie korzonków nerwowych, a nawet paraliż. A potem, niestety, nie będzie można zrobić z prostym wychowaniem fizycznym i gimnastyką medyczną.

Jak działa system kręgosłupa?

Aby zrozumieć związki przyczynowe, proponujemy przejść od ogółu do szczegółu.

Kręgosłup człowieka to kolumna kilkudziesięciu kręgów połączonych krążkami międzykręgowymi. Dyski działają jak amortyzatory: pochłaniają rezonans występujący podczas ruchu i pomagają stabilizować kręgosłup, zapewniając elastyczność, jędrność i sprężystość. Jednocześnie w przypadku nadmiernych obciążeń same dyski niestety nie wracają do zdrowia - rozpoczynają się w nich zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne. Mówiąc najprościej, krążki międzykręgowe stają się cieńsze, kurczą się, pękają i zapadają się.

Dla osoby ten proces nie może pozostać niezauważony. Początkowo pacjent odczuwa zmęczenie i napięcie w uszkodzonych częściach kręgosłupa. Wytrzymałość i zdolność wytrzymywania aktywności fizycznej są znacznie zmniejszone. Następnie do dyskomfortu dołączają napady bólu, które mogą pojawiać się i ustępować spontanicznie lub tworzyć ciągłe bolesne tło. Wraz z postępem niszczenia krążka nasila się również ból: staje się regularny, prawie nie do zniesienia i znacznie ogranicza możliwości motoryczne. Zwykle na tym etapie pacjent w końcu zwraca się do lekarza i słyszy jedną z rozczarowujących diagnoz - wysunięcie krążka międzykręgowego, przepuklinę lub rwę kulszową.

Co to jest wypukłość i dlaczego się pojawia?

Ze względu na swoją strukturę krążek międzykręgowy składa się z płynnego środka, twardej skorupy i płytek łączących, które łączą krążki z kręgami.

Ciekłe centrum to galaretowate (miazgowe) jądro, składające się głównie z wody. Otacza go włóknisty pierścień, który jest gęstą warstwą włókien kolagenowych. To włóknisty pierścień chroni jądro przed uszkodzeniem i przejmuje lwią część obciążenia. Dlatego pierwszą rzeczą, która dzieje się podczas niszczenia dysku, jest rozciąganie pierścienia włóknistego i pojawienie się mikropęknięć. W tym przypadku jądro miażdżyste nieuchronnie wybrzusza się w kierunku przerzedzenia. W medycynie proces ten nazywa się wysunięciem krążka międzykręgowego. W przypadku pęknięcia pierścienia włóknistego jądro częściowo wpływa do kanału kręgowego, podrażniając zakończenia nerwowe. Wypukłość przechodzi w przepuklinę kręgosłupa.

Aby jasno wyjaśnić toczące się procesy, spisaliśmy krótki opis wideo

Etapy rozwoju wypukłości kręgosłupa

Zatem występ jest zasadniczo w tym samym czasie konsekwencją osteochondroza i zwiastun przepuklina.

Jeśli wyróżnimy etapy choroby, proces rozwoju wypukłości można podzielić na trzy etapy.

Etap 1. Początkowy stopień osteochondrozy

Etap 2. Wypadanie dysku - występ początkowy

Etap 3. Wytłaczanie krążka - stan prenatalny

Tarcza coraz bardziej wybrzusza się, ryzyko zerwania ostatnich włókien zapewniających integralność pierścienia włóknistego szybko rośnie. Do ostrych bólów dochodzi drętwienie nóg, pojawiają się problemy z koordynacją i ruchem. Mogą wystąpić zakłócenia w pracy innych narządów.

Tarcza coraz bardziej wybrzusza się, ryzyko zerwania ostatnich włókien zapewniających integralność pierścienia włóknistego szybko rośnie. Do ostrych bólów dochodzi drętwienie nóg, pojawiają się problemy z koordynacją i ruchem. Mogą wystąpić zakłócenia w pracy innych narządów.

Rodzaje wypukłości kręgosłupa

Leczenie występu w dużej mierze zależy od rodzaju i strony występu dysku..

Tak więc najczęstsze są wypukłości centralne (lub przednie) i grzbietowe (lub tylne), w których wypukłość występuje odpowiednio przed i za kręgiem, w kierunku kanału kręgowego. Podobnie wyróżnia się występy lewostronne i prawostronne, znajdujące się po lewej i prawej stronie. Jeśli wybrzuszenie zbliża się do korzenia nerwu kręgowego, taki występ nazywa się formalnym.

Do najniebezpieczniejszych należą przyśrodkowe (lub środkowe) wypukłości, w których dysk jest uszkodzony dokładnie w środku i wystaje do kanału kręgowego, który jest obarczony szczypaniem nerwów i ryzykiem paraliżu; środkowa tylna, różniąca się od poprzedniego kierunku wybrzuszenia (ściśle z powrotem); i sanitariusz (lekko z boku).

Często rozpoznaje się również okrągły (lub okrągły) występ, gdy wybrzuszenie przebiega równomiernie we wszystkich kierunkach. Ten typ choroby jest uważany za jeden z niebezpiecznych, ponieważ zmiany patologiczne wpływają na cały dysk jako całość..

Wreszcie inny podgatunek wypukłości jest rozlany, który charakteryzuje się wieloma nierównymi zmianami na całej powierzchni krążka. Rozproszony (lub wielokrotny) występ charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem, co również zwiększa ryzyko następstw i powikłań.

Oznaki wypukłości

Tradycyjnie objawy wypukłości różnią się w zależności od części kręgosłupa, w której wystąpiło zaburzenie..

W przypadku protruzji lędźwiowej możesz doświadczyć:

  • ostre napady bólu, strzelanie i mrowienie, nasilane przez wysiłek, ruch, czasem kaszel, kichanie i śmiech;
  • charakter napromieniowujący: ból podczas wystawania okolicy lędźwiowo-krzyżowej może „dać” innym częściom ciała (stopy, nogi, miednica);
  • drętwienie nóg i palców, ogólne osłabienie, zwiększone zmęczenie, uczucie „bawełnianych” nóg;
  • zmiana koloru skóry w promieniu uszkodzonego obszaru;
  • bolące bóle przy długotrwałym przebywaniu w jednej pozycji.

Istotne jest, że na początkowych etapach protruzji lędźwiowej możesz nie odczuwać dyskomfortu, a nawet nie zauważyć rozwoju choroby, jednak wysunięcie jądra prędzej czy później nieuchronnie doprowadzi do podrażnienia nerwów, aw konsekwencji do ostrych bólów, zaostrzeń i ryzyka przepukliny czy paraliżu.

Występ szyjki macicy zwykle występuje z następującymi objawami:

  • dyskomfort i ból szyi, trudności w poruszaniu się i przechylaniu głowy;
  • mrowienie i gęsia skórka promieniująca do ramienia i barku;
  • drętwienie palców, ogólne osłabienie;
  • zawroty głowy, bóle głowy.

Przyczyny i rozpoznanie wypukłości kręgosłupa

Układ kręgosłupa jest zaprojektowany w taki sposób, że przez całe życie spadają na niego kolosalne obciążenia. Nic dziwnego, że ryzyko chorób kręgosłupa znacznie wzrasta wraz z wiekiem. Jednak nie jest to tylko kwestia fizycznego zużycia kręgów i krążków międzykręgowych. Pod koniec okresu dojrzewania wiele procesów zachodzących w organizmie również się zmienia. Na przykład krążki międzykręgowe przestają otrzymywać dodatkowe odżywianie przez układ naczyniowy - odtąd metabolizm w krążkach zachodzi wyłącznie z powodu dyfuzji z pracy mięśni. I tak jest w przypadku, gdy styl życia i rozsądna aktywność fizyczna, niestety, decydują o wszystkim..

Stąd głównymi przyczynami wystawania kręgów kręgosłupa są mała ruchomość, siedzący tryb pracy, złe nawyki i nadwaga - wraz z urazami i fizycznym przeciążeniem kręgosłupa..

Rozpoznanie „wysunięcia krążka międzykręgowego” może postawić tylko specjalista - kręgowiec lub neurolog. Aby ustalić fakt uszkodzenia krążków, oprócz wstępnego badania lekarz może zaproponować badanie rentgenowskie, rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.

Jak leczyć wypukłość kręgosłupa

Istnieją różne metody leczenia, których wybór zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby i nieodwracalności przebiegających procesów..

W przypadku zaostrzenia choroby lekarz może przepisać:

Farmakoterapia

Środki ludowe

Trakcja kręgosłupa

Operacje

Po usunięciu zaostrzenia pacjentowi zaleca się:

Terapia ruchowa i ćwiczenia

Zestaw ćwiczeń-1 na protruzję kręgosłupa

Zestaw ćwiczeń-2 na protruzję kręgosłupa

Symulatory wypukłości

Symulatory Drevmass

Masaż i terapia manualna

Masaż na wypukłość i przepuklinę Schmorla

  • Fizjoterapia (w tym akupunktura) - szereg zabiegów odtwórczych, które można przepisać równolegle z przyjmowaniem leków.
  • Gorset z wypukłością - anatomiczny pas, który utrwala uszkodzone fragmenty, pozwalając odciążyć kręgosłup.

Zapobieganie chorobom i czego nie robić z wypukłością

Podczas leczenia w domu, a także w celu zapobiegania nawrotom i zaostrzeniom, zalecamy przestrzeganie kilku prostych zasad:

  • Unikaj nadmiernego obciążania kręgosłupa, wykluczaj ciężką pracę fizyczną, sporty traumatyczne (bieganie, walki, trening siłowy na siłowni, gry kontaktowe (piłka nożna, koszykówka, siatkówka), skoki).
  • Przestrzegaj zdrowego stylu życia: umiarkowana aktywność fizyczna, spacery na świeżym powietrzu, właściwa dieta i odżywianie, naprzemienność pracy i odpoczynku.

Poniżej zebraliśmy najczęściej zadawane pytania związane z ograniczeniami podczas wypukłości:

Czy można wykonać masaż podczas wypukłości?

Występ w czasie ciąży: jak pozbyć się bólu?

Zgodność z sauną

Kompatybilny, ale ostrożny. Zabiegi kąpieli nie są zalecane w ostrej fazie, przy obecności stanów zapalnych, przy szczypaniu i ostrym bólu, przy ogólnym osłabieniu osoby.

Czy biorą się do wojska z wypukłością?

Decyzja w dużej mierze zależy od stopnia zaawansowania choroby. Jednak ogólnie rzecz biorąc, jeśli u nastolatków zdiagnozowano wypukłość lub przepuklinę, najczęściej są one uwalniane z wojska..

Psychosomatyka

Skontaktuj się z nami

Jeśli chcesz skonsultować się w sprawie profilaktyki i samoleczenia chorób kręgosłupa przy użyciu profesjonalnych symulatorów Drevmass, z przyjemnością odpowiemy dzwoniąc pod bezpłatną infolinię 8 800-700-37-79 lub e-mail [email protected]

Możesz również zamówić oddzwonić lub zostaw swój opinia / sugestia.

Mamy nadzieję, że ten materiał był dla Ciebie przydatny i życzymy zdrowia i długiego życia.!

Twój zespół Drevmass

Występ krążka międzykręgowego

W naszej klinice leczenia schorzeń kręgosłupa stosujemy nowoczesne i sprawdzone technologie. Nasi lekarze: neurolog, kręgowiec, endokrynolog, dobiorą dla Ciebie niezbędne metody leczenia na podstawie danych historycznych: wieku, płci, składu ciała, przepływu krwi, chorób współistniejących oraz stylu życia. Ponad 30 letnie doświadczenie pozwala nam w jak najkrótszym czasie osiągnąć likwidację zespołu bólowego, przeprowadzić niezbędne leczenie i nauczyć żyć bez bólu.

Osteochondroza, która nie oszczędza ani młodych, ani starszych ludzi, jest dziś bardziej powszechna. Prawie 40% osób w wieku poniżej 40 lat wie już z pierwszej ręki, co to jest. A wśród osób starszych dotyczy to prawie 90%. To właśnie ta choroba, której towarzyszą zmiany zwyrodnieniowo-dystroficzne w krążkach międzykręgowych, a następnie w samych kręgach, jest głównym prowokatorem rozwoju wypukłości, wypadania, a następnie przepukliny dysków kręgosłupa.

Na tle działania czynników zewnętrznych i wewnętrznych krążek międzykręgowy zaczyna tracić wodę, doświadczać niedoboru niezbędnych składników odżywczych, a ostatecznie deformować. W ten sposób występ staje się wynikiem osteochondrozy. Ale pomimo obecności zmian wczesny lub, jak mówią, etap przed przepukliną dla dużej liczby pacjentów przebiega z silnym bólem, który gwałtownie obniża jakość życia. Bóle mogą być zarówno bolesne, jak i jasne i utrzymywać się przez długi czas. Co więcej, nie zawsze można je powstrzymać za pomocą narkotyków. Nawet na początkowych etapach często obserwuje się naruszenia biomechaniki kręgosłupa, co objawia się ograniczeniami ruchów i spadkiem zdolności do pracy.

Ale to dalekie od najgorszych objawów choroby, dlatego ważne jest, aby nie ignorować jej objawów, ale natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską. W przeciwnym razie leczenie zachowawcze może być nieskuteczne i konieczna będzie interwencja chirurgiczna..

Występ: co to jest i jak powstaje

Występ jest powikłaniem osteochondrozy, w którym dochodzi do naruszenia symetrii krążka międzykręgowego z lekkim wybrzuszeniem jego konturu poza fizjologiczne granice przy zachowaniu integralności błony włóknistej.

Dyski międzykręgowe to wkładki chrzęstne umieszczone pomiędzy wszystkimi kręgami, które zapewniają wysokiej jakości amortyzację, a także zapewniają ruchomość kręgosłupa, elastyczność i stabilność podczas aktywności fizycznej. Ich rozmiary są różne we wszystkich częściach kręgosłupa. Dyski międzykręgowe kręgosłupa szyjnego są najmniejsze, dyski piersiowe są nieco duże, a dyski lędźwiowe są największe, a ich średnica jest znacznie większa niż wysokość.

Każdy krążek międzykręgowy ma galaretowate jądro miażdżyste i otaczający go włóknisty pierścień. Ponadto, w przeciwieństwie do większości innych narządów, składniki odżywcze nie przedostają się do niego bezpośrednio z krwiobiegu, ale w sposób rozproszony z krwiobiegu kręgów przez płytkę końcową. To w dużej mierze decyduje o podatności dysków na szybkie zużycie i odkształcenia spowodowane niewłaściwym odżywianiem, występowaniem złych nawyków, zaburzeniami metabolicznymi, ciągłym statycznym przeciążeniem, pracą fizyczną itp..

Pod wpływem negatywnie działających czynników, zwłaszcza zwiększonych obciążeń, dochodzi do zaburzeń krążenia, co prowadzi do ostrego niedoboru składników odżywczych w dysku, a także utraty wody. Efektem tego jest zmniejszenie elastyczności jądra miażdżystego, jego zdolności do pochłaniania drgań, a następnie miejscowe procesy degeneracyjno-dystroficzne.

Jeśli na tym etapie nie podejmie się żadnych działań, sytuacja się pogorszy, płytki końcowe stwardnieją, wysokość krążka zmniejszy się, a pierścień włókniakowy stanie się cieńszy. Jednocześnie utrzymuje się na nim nacisk jądra miażdżystego, co ostatecznie prowadzi do tego, że niektóre jego włókna nie wytrzymują i stopniowo pękają, a jądro miażdżyste jest w stanie wypełnić powstały prześwit. W ten sposób powstaje wypukłość, która jest bezpośrednim poprzednikiem przepukliny. Ale jednocześnie integralność błony włóknistej nie została jeszcze naruszona.

Najczęstsze wypukłości znajdują się w krążku międzykręgowym L5 - S1, zlokalizowanym między ostatnim kręgiem lędźwiowym a kością krzyżową, a także w krążku L4 - L5. W kręgosłupie szyjnym patologia najczęściej dotyka dysk C5-C6.

Uformowany już występ może doprowadzić do wypadnięcia krążka, czyli silnego naprężenia, aw rezultacie do pęknięcia jego pierścienia włóknistego. W rezultacie wydostanie się galaretowate jądro miażdżyste. W ten sposób utworzy się przepuklina dysku, która może już wymagać operacji, ponieważ jest obarczona poważnymi komplikacjami neurologicznymi.

Etapy wypukłości

Istnieje kilka etapów rozwoju wypukłości:

  • Etap 1 (łatwy) - polega na utworzeniu ledwo zauważalnego wypukłości krążka międzykręgowego. Jego wymiary nie przekraczają 0,1–1 mm, dlatego nie każdy specjalista jest w stanie wykryć wypukłość na tym etapie nawet podczas MRI.
  • Etap 2 (umiarkowany) - wypukłość wzrasta do 1–3 mm, co umożliwia bezproblemowe wykrycie go na obrazach MRI.
  • Etap 3 (ciężki) - występ już wyraźnie wystaje poza granice trzonów kręgów, ale nie obserwuje się jeszcze oznak pęknięcia zewnętrznej części włóknistej błony. Jego wymiary to około 3-6 mm.

Tak więc trzeci etap graniczy z wytłaczaniem, czyli powstaniem prawdziwej przepukliny międzykręgowej. Dlatego prawie w każdej chwili cienka włóknista błona może pęknąć, a jądro miażdżyste zacznie się przesuwać na zewnątrz. Część, która wypadła poza granice pierścienia włóknistego, można z czasem oddzielić, co nazywa się sekwestracją. Jeśli zwykłe przepukliny są uważane za niebezpieczne z punktu widzenia rozwoju poważnych objawów neurologicznych i ryzyka nieodwracalnych konsekwencji, wówczas przepukliny zamaskowane wymagają pilnej opieki chirurgicznej..

Rodzaje wypukłości i wypadania krążków międzykręgowych

Zwykle dysk ma prawie okrągły kształt. Znajduje się między ciałami sąsiednich kręgów iz jednej strony tworzy kanał kręgowy, w którym przechodzi rdzeń kręgowy i jego korzenie. Przeciwległa strona dysku skierowana jest na zewnątrz. Dlatego w pierwszym przypadku rozpoznaje się występy tylne lub grzbietowe, aw drugim przednie.

To te pierwsze stanowią największe zagrożenie dla stanu pacjenta, gdyż nawet niewielka zmiana w anatomii krążka międzykręgowego może prowadzić do ucisku ważnych struktur nerwowych i wystąpienia poważnych niepożądanych zmian nie tylko ze strony kręgosłupa, ale także w pracy narządów wewnętrznych odpowiadających zajętemu obszarowi rdzenia kręgowego..

Wybrzuszenie może wystąpić w dowolnym segmencie krążka międzykręgowego. Na tej podstawie wyróżnia się kilka rodzajów wypukłości:

  • sanitariusz;
  • mediana;
  • okrągłe (rozproszone);
  • foraminal.

Mediana

Wypukłość jest uformowana wyraźnie w środku kanału kręgowego. Wraz z porażką kręgosłupa lędźwiowego jest to jeden z najbardziej nieprzyjemnych rodzajów chorób, ponieważ w środkowej części kanału kręgowego na poziomie L1 - L3 mija początek ogona końskiego. Jest to duży splot nerwowy odpowiedzialny za aktywność ruchową i wrażliwość nóg, a także pracę narządów miednicy. Dlatego najmniejszy kontakt wybrzuszonego dysku ze strukturami nerwowymi prowadzi do naruszenia jakości przekazywania impulsów nerwowych z rdzenia kręgowego do nóg i narządów miednicy, czemu towarzyszą odpowiednie zaburzenia.

Sanitariusz

Występ jest przesuwany w prawo lub w lewo od środkowej części kanału kręgowego, który z czasem jest obarczony naruszeniem przechodzących tu korzeni nerwowych. To z kolei prowadzi do wystąpienia zaburzeń w organizmie i silnego bólu odpowiadającego poziomowi uszkodzeń..

Foraminal

Wypukłość powstaje w najwęższej części kręgosłupa - naturalne otwory utworzone przez ciała sąsiednich kręgów i ich wyrostki stawowe. W nich z reguły nerwy rozciągają się od lewej i prawej strony rdzenia kręgowego. Ponieważ otwory wylotowe są bardzo wąskie, nawet najmniejsze wypukłości mogą powodować pieczenie i ostrą dysfunkcję odpowiednich narządów.

Rozproszony

Takie wypukłości zajmują całą tylną część dysku. W efekcie równomiernie wystaje do kanału kręgowego, co po osiągnięciu określonej wielkości wypukłości może prowadzić do poważnych powikłań obustronnych.

Objawy wypukłości i wypadnięcia

Często na początkowych etapach powstawania wypukłości nie ma objawów, ale nie są one znacząco wyrażane. Kiedy przepuklina jest zlokalizowana w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, ból i ograniczenie ruchomości często zaczynają pojawiać się na etapach 2-3 wypukłości, czyli gdy wystająca część dysku wzrasta do 3 mm lub więcej.

Pierwszą oznaką zmian patologicznych w krążku międzykręgowym jest ból krzyża, do którego stopniowo dołączają się inne objawy. Tak więc pojawia się występ:

  • ból;
  • ograniczona mobilność;
  • naruszenie napięcia mięśniowego;
  • drętwienie w niektórych obszarach ciała;
  • zakłócenie narządów wewnętrznych.

Nasilenie i charakter obrazu klinicznego zależy bezpośrednio od tego, który krążek międzykręgowy jest dotknięty chorobą, wielkości wypukłości, jego pozycji w kanale kręgowym, stopnia procesu zapalnego i obrzęku tkanek. Tak więc wiele czynników wpływa na charakter objawów chorób, dlatego często u pacjentów w mniej więcej tym samym wieku z tymi samymi wypukłościami objawy są dość uderzająco różne, co znacznie komplikuje rozpoznanie choroby..

Zespół bólu

Ból pojawia się, gdy wpływa na powstały występ nerwów rdzeniowych. W większości przypadków są obolałe, matowe i pojawiają się sporadycznie. Chociaż przy niektórych typach wypukłości mogą początkowo być ostre aż do lumbago, być trwałe i towarzyszyć im uczucie pieczenia w kręgosłupie.

Zwykle ból nasila się przy zmianie pozycji ciała, wykonywaniu pracy fizycznej lub przy długotrwałym utrzymywaniu statycznej pozycji ciała, szczególnie przy długim siedzeniu. Nie wyklucza się napromieniania bólu jednej lub obu nóg, a najczęściej największy dyskomfort występuje w biodrach i łydkach.

Czasami pacjenci z małymi wypukłościami doświadczają tego samego, a czasem nawet silniejszego bólu niż osoby z dużymi prawdziwymi przepuklinami.

Blok mobilności

Ograniczenie zdolności motorycznych obserwuje się w odcinku ruchu kręgosłupa, w którym znajduje się patologiczny występ. Tak więc, gdy jest umiejscowiony w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, pacjentom trudno jest zginać się zarówno do przodu, jak i do tyłu, a także obrócić ciało na bok. Często jest to spowodowane narastającym bólem podczas próby wykonania ruchu. Często pacjentom trudno jest wstać i przystąpić do pracy fizycznej tylko ze względu na napięcie mięśni odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Wraz z tworzeniem się wypukłości w krążku międzykręgowym kręgosłupa szyjnego trudno jest obrócić głowę na bok, dlatego pacjenci często obracają w takich sytuacjach całe ciało. Odruchowe napięcie mięśni i ból przeszkadzają w obniżaniu i podnoszeniu głowy, wykonywaniu ruchów kiwających itp. Również częstymi towarzyszami wystawania i wypadania dysków kręgosłupa szyjnego są bóle głowy, zawroty głowy, a nawet migreny.

Ponieważ kręgosłup piersiowy jest nieaktywny, wypukłości w nim występują rzadko i są głównie wynikiem urazu. Ale nadal mogą tworzyć się w tej części kręgosłupa, czemu mogą towarzyszyć trudności w wykonywaniu ruchów oddechowych, dyskomfort w nadgarstkach i dłoniach. Dlatego pacjenci często skarżą się na duszność i uczucie trudności w oddychaniu..

Zmniejszone napięcie mięśni kończyn

W przypadku wypukłości może wystąpić nie tylko hipertoniczność mięśni pleców w odpowiedniej części kręgosłupa, ale także siła mięśni ramion (z uszkodzeniem kręgosłupa szyjnego) i nóg (gdy występuje wysunięcie w odcinku lędźwiowo-krzyżowym) może gwałtownie spaść. Dlatego często pacjentom trudno jest wstać, chodzić lub pracować rękami. W przypadku braku odpowiedniego leczenia w odpowiednim czasie, mięśnie mogą stopniowo zanikać, w wyniku czego osoba może całkowicie stracić zdolność do pewnego stania, poruszania się lub pracy rękami.

Upośledzenie zmysłów

Drętwienie skóry, zmniejszona wrażliwość nazywane są parestezjami. Ich pojawienie się jest spowodowane naruszeniem drożności sygnałów bioelektrycznych z rdzenia kręgowego wzdłuż zaciśniętych nerwów do odpowiednich części ciała..

Dodatkowo w dotkniętym obszarze mogą wystąpić nienaturalne odczucia w postaci mrowienia lub pełzania. Mogą występować nie tylko w skórze, ale także w mięśniach, zarówno w projekcji chorego krążka, jak iw ramieniu, nodze, kroczu itp. Często pacjenci skarżą się na podobny dyskomfort w palcach, stopach i mięśniach łydek. Na etapie wypukłości parestezje można wyeliminować poprzez aktywność fizyczną.

Zaburzenia narządów wewnętrznych

Kręgosłup jest podstawą ludzkiego ciała. To on jest odpowiedzialny za utrzymanie wyprostowanej pozycji ciała i ochronę bardzo delikatnego rdzenia kręgowego. Wiele włókien nerwowych odchodzi od rdzenia kręgowego, oplatając kręgosłup, a następnie rozgałęziając się w masę delikatniejszych nerwów. Odpowiadają za aktywność fizyczną i kontrolę nad pracą wszystkich części ciała i narządów wewnętrznych..

Dlatego przy tworzeniu się wypukłości lub wypadaniu krążka międzykręgowego, zwłaszcza jeśli towarzyszy mu skrzywienie kręgosłupa, korzenie kręgosłupa, podobnie jak naczynia krwionośne, mogą być uciskane przez sam występ, obrzęk tkanek, mięśnie skurczowe itp. To nieuchronnie prowadzi do zaburzeń opisanych powyżej. ruchliwość, wrażliwość i inne zaburzenia. Ale jednocześnie wpływa to na narządy wewnętrzne, unerwione przez obszar rdzenia kręgowego znajdujący się w rzucie dotkniętego segmentu kręgosłupa..

Zatem wysunięciu dysków kręgosłupa szyjnego mogą towarzyszyć zaburzenia pracy przysadki mózgowej, narządów laryngologicznych, oczu, mięśni karku, barków i ramion, a także tarczycy. Dlatego dodatkowymi objawami uszkodzeń krążka szyjnego mogą być:

  • zawroty głowy, bóle głowy, migreny;
  • nerwowość;
  • podwyższone ciśnienie krwi;
  • zaburzenia widzenia, słuchu;
  • problemy ze snem;
  • uszkodzenia nerwu twarzowego (nerwoból i zapalenie nerwu);
  • częste zapalenie migdałków, zapalenie krtani;
  • ból w tylnej części głowy, szyi, barków, ramion, łokci;
  • obniżony poziom hormonów tarczycy.

Jeśli w odcinku piersiowym kręgosłupa tworzy się wybrzuszenie, prowokuje to do powstania przesłanek do rozwoju chorób układu pokarmowego, oddechowego, sercowo-naczyniowego, a także nerek i nadnerczy. Dlatego w takich sytuacjach często wstępnie rozpoznaje się astmę, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie pęcherzyka żółciowego, nieżyt żołądka i inne choroby, a dopiero potem zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych.

Objawami uszkodzeń dysków kręgosłupa piersiowego mogą być:

  • ataki kaszlu, duszność;
  • ból w klatce piersiowej;
  • niemiarowość;
  • trudności w oddychaniu;
  • ból brzucha, zarówno w środku, jak iw prawym lub lewym podżebrzu;
  • żółtaczka;
  • naruszenie krzepnięcia krwi;
  • zaparcia, biegunka;
  • zwiększona słabość;
  • czkawka;
  • zaburzenia oddawania moczu;
  • ból w okolicy nerek itp..

Po pokonaniu ostatniego, 12. krążka międzykręgowego odcinka piersiowego, nie wyklucza się rozwoju chorób ginekologicznych, które mogą nawet prowadzić do bezpłodności.

Najczęściej wypukłości i przepukliny krążków międzykręgowych wpływają na odcinek lędźwiowy. W takich sytuacjach ucisk nerwów, które w tej części kręgosłupa reprezentowane są głównie przez ogon koński, może wywołać rozwój:

  • zaparcia, biegunka;
  • ból w pępku i poniżej;
  • zapalenie wyrostka robaczkowego;
  • kolka jelitowa;
  • obrzęk nóg;
  • utrata kontroli nad procesami oddawania moczu i wypróżniania.

Metody diagnostyczne

Aby zdiagnozować chorobę, pacjent powinien skonsultować się z neurologiem lub kręgowcem. Lekarz przeprowadzi ankietę i badanie, podczas którego pacjent zostanie poproszony o poddanie się kilku specjalnym testom mającym na celu określenie jego stanu neurologicznego. Doświadczonemu diagnostowi często udaje się podejrzewać obecność wypukłości już na podstawie wyników wstępnego badania.

Ale aby potwierdzić diagnozę i odróżnienie choroby od innych patologii ośrodkowego układu nerwowego, konieczne jest wykonanie:

  • MRI;
  • RTG;
  • tomografia komputerowa.

Najbardziej pouczające jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, ponieważ jest to metoda, która pozwala uzyskać największą ilość danych o stanie samych krążków międzykręgowych, rdzenia kręgowego, aparatu mięśniowo-więzadłowego i innych tkanek miękkich. Potrafi wykryć wypukłości do 2 mm..

Ale dane uzyskane podczas ankiety, badania pacjenta i wykorzystania metod badań rentgenowskich mają ogromne znaczenie dla diagnozy wypukłości i wyboru najskuteczniejszej taktyki leczenia. Dostarczają informacji o:

  • charakter, nasilenie, czas wystąpienia i częstotliwość epizodów złego samopoczucia;
  • siła mięśni, koordynacja, połączenie zespołu bólowego z określonymi ruchami;
  • poziom rozwoju fizycznego pacjenta przed początkiem powstawania wypukłości i jego zmiana w czasie badania;
  • skrzywienie kręgosłupa;
  • bezpieczeństwo odruchów;
  • jakość wrażliwości dotykowej;
  • obecność i wielkość osteofitów w kręgosłupie;
  • obecność kręgozmyku;
  • wielkość przestrzeni międzykręgowych i gęstość kości;
  • charakter działalności zawodowej pacjenta i jego styl życia w ogóle.

Cechy zachowawczego leczenia wypukłości i wypadania

W przypadku wypukłości leczenie rozpoczyna się przy użyciu metod zachowawczych. W większości przypadków przynoszą dobre owoce i zapobiegają zaostrzeniu choroby. Wszystkim pacjentom przepisuje się zestaw środków terapeutycznych, które mają na celu nie tylko złagodzenie bólu i stanu zapalnego, ale także aktywację krążenia krwi w obszarze dotkniętego segmentem ruchu kręgosłupa, poprawę metabolizmu, ruchomości i zapobieganie rozwojowi atrofii mięśni. Pozwala to na stworzenie korzystnych warunków do odbudowy krążka międzykręgowego, eliminacji ucisku na korzenie kręgosłupa i zapobiegania przejściu wypukłości w wypadnięcie, a następnie prawdziwej przepukliny..

Dlatego zaleca się pacjentom:

  • terapia lekowa;
  • Terapia manualna;
  • fizjoterapia;
  • Terapia ruchowa.

Dla każdego Pacjenta charakter zabiegu dobierany jest indywidualnie. W takim przypadku lekarz musi wziąć pod uwagę nie tylko istniejące cechy występu dysku, ale także obecność współistniejących chorób, wiek i cechy aktywności zawodowej danej osoby..

Aby jednak trwające obecnie leczenie zachowawcze wypukłości i wypadania krążka międzykręgowego było skuteczne, pacjent musi ściśle przestrzegać wszystkich zaleceń lekarskich, a także dokonywać zmian stylu życia odpowiednich do konkretnej sytuacji. Stąd pracownicy biurowi, kierowcy i przedstawiciele innych „siedzących” zawodów wymagane są regularne przerwy. Co godzinę osoba powinna wstawać z miejsca pracy i rozgrzewać się lub przynajmniej spacerować przez kilka minut.

Osoby pracujące fizycznie powinny starać się ograniczyć obciążenie dotkniętego odcinka kręgosłupa i opanować prawidłową technikę podnoszenia ciężkich przedmiotów. W przypadku zaostrzenia choroby należy przepisać oszczędny schemat.

Konieczne jest dodatkowe leczenie chorób wynikających z uszkodzenia wypukłości korzeni kręgosłupa, w szczególności zaburzeń przewodu pokarmowego, nerek, oskrzeli, płuc itp. naruszenia w tych narządach, które powstały na tle naruszenia przewodnictwa nerwowego. Dlatego pacjenci ze współistniejącymi chorobami często wymagają dodatkowych konsultacji innych wąskich specjalistów: gastroenterologów, pulmonologów, kardiologów, urologów itp..

Terapia lekowa

Pacjentowi przydzielany jest zestaw indywidualnie dobranych leków, które należy przyjmować na kursach. Czas ich trwania również dobierany jest indywidualnie dla każdego pacjenta i można go dostosować w trakcie leczenia.

Tak więc pacjentom przepisuje się leki z następujących grup:

  • NLPZ to leki o właściwościach przeciwbólowych i przeciwzapalnych, które występują w różnych formach (tabletki, maści, kremy, żele, roztwory do iniekcji);
  • leki zwiotczające mięśnie - leki przeznaczone do eliminacji skurczów mięśni, które często powodują ból;
  • chondroprotectors - leki, których zadaniem jest dostarczanie najważniejszych związków do regeneracji tkanki chrzęstnej (glukozamina i chondroityna);
  • Witaminy z grupy B - poprawiają jakość układu nerwowego, aw szczególności przepływ sygnałów bioelektrycznych wzdłuż korzeni kręgosłupa.

Terapia manualna

Terapia manualna jest jednym z głównych sposobów eliminacji wypukłości i wypadania krążka międzykręgowego. Polega na oddziaływaniu dłoni specjalisty, ale w odróżnieniu od klasycznego masażu leczniczego, terapia manualna obejmuje nie tylko tkanki miękkie pleców i szyi, ale także sam kręgosłup..

Sesje można przeprowadzać tylko poza okresem zaostrzenia choroby. Z ich pomocą można rozwiązać wiele różnorodnych problemów. Tak więc dzięki terapii manualnej możliwe jest:

  • przywrócić normalną oś kręgosłupa;
  • przywrócić naturalne położenie każdego kręgu;
  • powiększyć przestrzeń międzykręgową;
  • złagodzić nacisk ze struktur nerwowych, a tym samym wyeliminować zespół bólowy, objawy deficytu neurologicznego, a także odpowiednie choroby narządów wewnętrznych;
  • zwiększenie poziomu ogólnej odporności organizmu na choroby zakaźne;
  • poprawić właściwości adaptacyjne;
  • spowolnić naturalny proces starzenia;
  • osiągnąć znaczną poprawę samopoczucia.

Szczególnie dobre efekty daje terapia manualna prowadzona metodą Gritsenko. To ona pozwala na najdokładniejszy efekt na kręgosłup i różni się od innych rodzajów leczenia, takich jak mikrochirurgia, od operacji otwartych. W ten sposób metoda Gritsenko pozwala na rozpoczęcie naturalnych procesów odbudowy organizmu, aw szczególności krążków międzykręgowych. Z jego pomocą rozwiązuje się ogromny zestaw zadań, a pierwsze wyniki można ocenić już po pierwszej sesji..

Specjalista dla każdego pacjenta dobiera optymalną taktykę i metody terapii manualnej, zwraca szczególną uwagę na problematyczny obszar, ale nie zapomina o reszcie. W ten sposób uzyskuje się kompleksowy wynik poprawy zdrowia. Dzięki zręcznym działaniom kręgarza układają się kręgi, zmniejsza się nacisk na dyski, powstają dla nich korzystne warunki do regeneracji, a włókna nerwowe są uwalniane od nacisku. Dlatego w najbliższej przyszłości obserwuje się nie tylko zmniejszenie bólu, ale także poprawę pracy narządów odpowiadających byłemu unieruchomionemu korzeniu nerwowemu.

Fizjoterapia

Metody fizycznego oddziaływania na organizm od dawna dowiodły swojej skuteczności. Z ich pomocą można znacznie poprawić ogólny stan zdrowia, aktywować procesy metaboliczne w tkankach miękkich, a także zmniejszyć ból i nasilenie procesu zapalnego..

  • Elektroforeza
  • Terapia laserowa
  • Terapia falą uderzeniową
  • Magnetoterapia

Dlatego pacjentom przypisuje się sesje:

  • elektroforeza;
  • terapia falą uderzeniową;
  • terapia laserowa;
  • magnetoterapia;
  • terapia błotna.

Często zaleca się odbycie fizjoterapii, która obejmuje od 10 do 15 zabiegów. W tym samym czasie można przepisać kilka różnych procedur fizjoterapeutycznych. Niektóre z nich można łączyć ze sobą, inne można wykonać tylko osobno.

Fizjoterapia jest jedną z głównych metod zwalczania wypukłości i wypadania krążków międzykręgowych. Dzięki odpowiednio dobranym ćwiczeniom możliwa jest normalizacja gorsetu mięśniowego, co stworzy odpowiednie podparcie dla kręgosłupa i zmniejszy nacisk na krążki międzykręgowe. Terapia ruchowa pomaga również aktywować krążenie krwi i działa tonizująco..

Specjalista opracowuje zestaw ćwiczeń dla każdego pacjenta z osobna. Uwzględnia to lokalizację wypukłości, charakter obrazu klinicznego i ogólny poziom sprawności fizycznej osoby. Początkowo zaleca się wykonywanie prostych ćwiczeń i tylko stopniowe zwiększanie intensywności ćwiczeń.

Zaleca się, aby pierwsze sesje terapii ruchowej odbywały się pod okiem specjalisty. Będzie w stanie nauczyć osobę prawidłowego wykonywania każdego ćwiczenia, aby było ono niezwykle korzystne i nieszkodliwe. Wszystkie ruchy muszą być wykonywane powoli i płynnie, wszelkie ostre zakręty są surowo zabronione. Jeśli ból wystąpi podczas lekcji, należy natychmiast przerwać wykonywanie ćwiczenia, które go sprowokowało i jak najszybciej udać się do lekarza..

W ten sposób każdy może spotkać się z wysunięciem i wypadnięciem krążka międzykręgowego. Ale jeśli nie zignorujesz problemu, możesz bardzo skutecznie rozwiązać go metodami terapii zachowawczej. W przeciwnym razie choroba będzie postępować równomiernie i wcześniej czy później doprowadzi do powstania prawdziwej przepukliny, która następnie stanie się przyczyną interwencji chirurgicznej.